O wonder, dat ik onnozele, dit grandioze leven leven mag!

Goedemorgen lieve lezer,

 

Hopelijk heb je de jaarwisseling goed doorstaan.

Voor mijzelf was 1 januari 2016 een mooi moment om samen met mijn eigen ademritme een wandeling te maken. Meditatief wandelen door open en gewaar te stappen, én in- en uitademing in een bepaald ritme uit te voeren. Bergop korte in- en uitademingen en op gelijke weg langere in- en uitademingen. Zo van: 1, 2, 3, 4 inademen en 5, 6, 7, 8 uitademen. Het ritme aanpassend aan de inspanning.

Voor de rest genieten van de bomen en weidse uitzichten. Af en toe een wandelaar ontmoetend die gelukkig nieuwjaar wenst. Mooi gebaar.

Heerlijk ontspannend om meditatief te wandelen. Wel viel onderweg op, dat boomstronken op een bospad wit gekalkt waren. Zeker bedoeld voor iemand die niet zo bewust door het leven stapt en het gestruikel meer dan zat was. Zo van: “Ik zal ze wit kalken, dan zie ik ze beter!” De stronken vallen anders genoeg op, omdat ze het pad haar stevigheid geven en her en der het water vasthouden. Tenminste steeds weer een verrassing of ik in de modder stap. Dat kan thuis wel weer van de schoenen.

Wat is vandaag anders dan gisteren? In de verte soms een knal van resterend vuurwerk, maar voor de rest is er geen apart gevoel. Wel valt op dat er iets minder wandelaars zijn.

Na een tijdje stil gestaan te hebben bij een devotie kapel, omdat mijn aandacht getrokken werd door de teksten op een paar brandende kaarsen. Bijzondere boodschappen en wensen opgedragen aan een mystieke moeder. Ook weer een mooi gebaar. Kaarsen afkomstig van lieve mensen die hun zorgen ergens willen delen. Een uitgewaaid kaarsje heb ik ongevraagd opnieuw aangestoken. Een vrolijk gezicht die twinkelende kaarslichtjes.

Charlie Chaplin schreef over het leven: “Life is a tragedy when seen in close-up, but a comedy in long shot.”

Uit de teksten op de kaarsen kan ik opmaken dat ze niet van de hand van Charlie Chaplin zijn. Zoveel bedachte humor kon ik niet ontdekken. Op mij kwam het meer over als: “hoop is het onbedachte van wanhoop”.

Het leven

Het leven stoot je om en helpt je op,
als een horzel steekt het je
en het streelt je als je geliefde

Het versiert je huis
met de guirlandes van het voorjaar
en het doet je vluchten voor de kou

Het jaagt je angst aan
in het holst van de nacht
en zegent je
met de heldere genade van het morgenlicht

Het vult je hart tot aan de rand
met blijdschap
en doet je schreien als een kind

Het rumoert in je
met haar zinnelijke bombardon
en het fluistert je een schietgebedje in
als je aan sterven toe bent

O wonder
dat ik onnozele
dit grandioze leven leven mag

Toon Hermans

Voor deze zondag sluit ik af, want anders raak ik je als lezer kwijt. Ik wens je voor vandaag en de komende week mooie momenten van zijn in het hier en nu. Misschien kun je eens proberen om meditatief te wandelen. Je kunt er elk moment van de dag opnieuw mee beginnen.

Tot volgende week zondag,

Paul

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s