Dood ben ik pas als jij mij vergeten bent.

Goedemorgen lieve lezer,

Een mooi winters tafereel, met liefde geschonken door Benedicte, als start voor mijn zondagmorgenbericht. Dankjewel Benedicte voor de foto en de inspiratie.

Een winters tafereel van afgelopen week met een veldkruis in het midden. Het kruis was ooit een van de meest weerzinwekkende vormen van marteling die de mensheid bedacht. Het kruis op deze foto kent een bijzondere geschiedenis. Ooit heeft de Russische ambassade dit kruis geplaatst ter nagedachtenis aan de gevallen Russische krijgsgevangenen die aan de spoorbrug bij Moresnet werkten. Ook weer een marteling. Toen het veldkruis bij de voormalige afrastering (stroomdraden) verwijderd werd, is het kruis verplaatst naar een plek waar eerder een gedenksteen was. Die gedenksteen was erg verweerd en daarom werd dit kruis op die plek geplaatst. Tenminste dat is zover als ik via internet kan nagaan. Het is in elk geval een Russisch Orthodox kruis.

Al die kruisbeelden en kappellen die zo schitterend gestrooid in het Zuid-Limburgse landschap staan zijn een uiting van verdriet, devotie of nagedachtenis. Dan weer voor één persoon en een andere keer ter nagedachtenis aan een gebeurtenis. Soms ook geplaatst om te waken over veld, gewassen of vee.

Mijn gedachten kunnen zomaar vol verwondering stilstaan bij het gevoel dat het in mij oproept. Met respect probeer ik mij te blijven verwonderen. Soms uitzoeken van de geschiedenis en soms alleen al de naam onder het gedenkteken met respect uitspreken. Het winters tafereel riep bij mij de liedtekst “Verstild in steen” van Stef Bos in herinnering.

Verstild in steen

 

Hart was koud

Het woord wat stil

De wind stak op

De regen viel

 

De lucht was grijs

Het vuur verdween

Ik zag jouw naam

Verstild in steen

 

De hemel leek

Zo ver van mij

De koude grond

Was zo dicht bij

 

Ik was nog nooit

Zo klein geweest

Ik zag jouw naam

Verstild in steen

 

Opeens een stem

Van binnenuit

Een zachte schreeuw

Een stil geluid

 

Mijn hart stond op

De angst verdween

Ik zag jouw naam staan

Verstild in steen

 

Ik liet jou los

Ik liet jou gaan

Ik zag alles wat geweest is

Blijft bestaan

 

Ik zag een weg

Ik vond de rust

Ik zag de ruimte

Zag de wolken

In de lucht

 

Mijn hart stond op

De angst verdween

Zag jou in alles

Om me heen.

 

We missen allemaal wel iemand die ons dierbaar is. Ieder mens heeft zo zijn eigen manier om dat een plek te geven. Op alle graven staan de namen verstild in steen.

Mijn brein raakt verwonderd en verbaasd, maar wat moet het een intens verdriet zijn geweest voor de achterblijvende familie in een ver Rusland? Ik kan nog steeds niet bevatten welk verdriet de drie grote Duitse oorlogen hebben veroorzaakt. Laat staan welk verdriet door de recente oorlogen veroorzaakt wordt. Immers elke dode is iemands kind, broer, zus, vriend, vriendin, enzovoorts. Al die tranen alleen al vullen een oceaan.

Zo’n bijzondere plek als op de foto, kan een mooi moment zijn om eens een korte meditatie aan te gaan. Zijn met het ongemak van de herinnering. Misschien wel zijn met het ongemak van het denkende brein. Op die plek ademen en  zelf de verbinding aangaan met de omgeving.

Ik leer veel van zo’n fier staand veldkruis. Het staat geduldig te wachten in het veld. Verleidt geregeld het oog van de bewonderaar. Heeft geen oordeel. Vraagt niet naar een geloof. Maakt ruimte voor gedachten. Geeft plek aan herinneringen. Gaat zacht de verbinding aan met haar omgeving en streelt de seizoenen.

Bij een willekeurig veldkruis blijven staan en een verbinding maken met het hier en nu, opent voor mij de deuren waar ik doorheen kan gaan. Bram Vermeulen verwoord het mooi in zijn lied “testament”. “Dood ben ik pas als jij mij vergeten bent.” Misschien laten de veldkruisen ons nooit vergeten en zijn juist daarom de gevallen soldaten en burgers niet dood.

Tot volgende week,

Paul

 

 

 

 

 

2 gedachtes over “Dood ben ik pas als jij mij vergeten bent.

  1. Hallo Paul,

    Mooi telkens die inspirerende teksten, ook om mooi even in het hier en nu stil te staan bij de “normale dingen” om je heen en die verbinding met jezelf te maken en ervaren wat het met je doet.

    Bedankt daarvoor.

    Groet,

    Eking.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s