Zolang ik eigen kwetsbaarheid blijf zien, heb ik het meest kostbare niet uit het oog verloren.

Welkom lieve lezer,

 

Wat een rare week. Een week die startte met het uitstorten van dood en verderf op vele onschuldige mensen in Brussel. Bijna dagelijks zijn er op onze aarde van dit soort aanslagen. Allemaal mensen aan het leven op aarde onttrokken door een stel zotten. De zotten geloven dat aanslagen de wereld een stap verder brengen richting de afgrond van polarisatie en oorlog. Onvoorspelbare en schijnbaar onopvallende daden van humaniteit zijn evenzovele tegenaanvallen tegen hun sprookje. Daden van humaniteit slaan een gat in het wereldbeeld van terroristen; zij ontnemen hun zeggingskracht. “Om ieder teken van xenofobie, racisme en haat zullen ze feestvieren, schreef vorig jaar een journalist in The Guardian, nadat hij acht maanden lang was gegijzeld was door IS. Maar van tolerantie en naastenliefde krijgen ze het benauwd.” Laten we oppassen voor oorlogsretoriek, ressentiment en onverdraagzaamheid, zoals de Belgische premier gelukkig doet. Zij verdoven vooral onze pijn, onzekerheid, kwetsbaarheid. Wie die kwetsbaarheid niet meer wil zien, verliest echter ook het kostbare uit het oog. Blijven we dat kostbare ondanks alles koesteren, dan zijn we niet zwak, maar juist zó weerbaar dat geen terreur ons kan verslaan. Humaniteit is krachtiger dan bommen. Leef het leven gelijk aan het luisteren naar muziek.

 

Live life as you listen to music.

As you hear each note, you release it.

Making space for the next note.

And even when you constantly release the music that you hear,

you still hear the melody.

You still hear the majesty,

you still hear the harmony.

The music still touches you and nourishes you.

And so is life.

Let it flow through you.

Live for that what is truly happening.

Not for that which is dead and gone.

 

Jeru Kabbal 

 

Zelf moest ik de negativiteit van alle verschrikkelijke beelden verwerken. Verwerken doet iedereen op zijn eigen manier, maar voor mij helpt het als ik in stilte heenga naar de top van een heuvel of berg. Wijds uitzicht, kwetterende vogels en regen hebben mij begeleid naar de top op de foto. Een plek die de vaste lezers herkennen als mijn “dichtbij plekkie” om iets dichter aan de rafels van de aarde te staan. Iets dichter bij het universum. Ik ben uit sterrenstof ontstaan en zal ooit weer tot sterrenstof vergaan voor een reis door het universum. De aarde houdt niets vast, maar geeft ooit alles weer terug. Mijn kwetsbaarheid komt op de berg of heuvel mooi tot haar recht. Zolang ik eigen kwetsbaarheid blijf zien, heb ik het meest kostbare niet uit het oog verloren. Hier ben ik nooit alleen, omdat ik samen met mijzelf ben. Voor mij bovenop de berg een koesterend moment om dan de volgende liedtekst nog eens na te lezen of aandachtig te beluisteren.

 

Boven op de berg

T “˜was boven op de berg dat ik begreep

en besloot het nooit meer te vergeten

t “˜was boven op de berg dat ik begreep

wat ik allang had moeten weten

Diep onder mij het zachte groene dal

Hier boven mij de wolken in het blauw

t”˜was boven op de berg dat ik begreep

wat ik nooit meer vergeten wou

geen stem geen vuur vanuit een struik

gewoon de vage bergen in de mist

t”˜was boven op de berg dat ik begreep

dat ik dit al langer wist altijd altijd…altijd

geen donderslag bij heldere hemel

ook niet de bleke sikkel van de maan

t”˜was boven op de berg dat ik begreep

ik kan ook zonder angst bestaan

was het de wind die mij vertelde?

je bent nooit alleen op deze aarde!

t”˜was boven op de berg dat ik begreep

wat ik allang bewaarde..

was het de warmte van de zon?

de geur van steen door mij erkend?

t”˜was boven op de berg dat ik begreep

je bent nooit alleen als je samen met jezelf bent

t”˜was boven op de berg dat ik begreep

je bent nooit alleen als je samen met jezelf bent

altijd altijd ….altijd

 

Bram Vermeulen

 

Laat ik bij tolerantie en naastenliefde blijven. Zolang ik eigen kwetsbaarheid blijf zien, heb ik het meest kostbare niet uit het oog verloren. Hier ben ik nooit alleen, omdat ik samen met mijzelf ben. Laten we vanuit een humanistische grondslag met empathie blijven denken aan alle eenzame nabestaanden. Elk individu doet dit op een eigen manier. Zelf zoek ik naar mijn eigen “bewust zijn” met mijzelf. In meditatieve momenten vind ik mijn weg naar inzicht in eigen kwetsbaarheid en de kracht van het meest kostbare.

 

Tot volgende week,

 

Paul

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s