Je helpt of je helpt niet!

De weg van de hoop.

Diep in onszelf dragen we hoop. Als dat niet het geval is, is er geen hoop. Hoop is de kwaliteit van de ziel en hangt niet af van wat er in de wereld gebeurt. Hoop is niet voorspellen of vooruitzien. Het is een gerichtheid van de geest, een gerichtheid van het hart, voorbij de horizon verankerd.

Hoop in deze diepe en krachtige betekenis, is niet hetzelfde als vreugde omdat alles goed gaat of bereidheid je in te zetten voor wat succes heeft.

Hoop is ergens voor werken omdat het goed is, niet alleen omdat het kans van slagen heeft. Hoop is niet hetzelfde als optimisme. Evenmin de overtuiging dat iets goed zal aflopen. Wel de zekerheid dat iets zinvol is, afgezien van de afloop – het resultaat.

Vaclav Havel

In het winterse tafereel, vroeg donker, kou, wind en regen, loop ik zo door een stad die haar bruggen en straten verlicht met allerlei kleine fonkelende lichtjes. Regelmatig schuifelt er een dakloze voorbij op zoek naar weet ik wat. In mijn gedachten de woorden als warmte, aandacht en menselijkheid. Misschien ook wel naar de volgende uitdaging om het leven even te vergeten door te vervallen in een of andere roes. Wie zal het zeggen?

Het winkelende publiek heeft alleen aandacht voor de mooi versierde winkels en misschien het volgende cadeau voor onder de kerstboom. Alleen zij kunnen het zeggen.

Mijn gedachten struinen zo voort en maken een rare bocht. Die mensen kiezen er toch voor om in dit winterse tafereel zo rond te schuifelen? Alleen de dakloze kan het vertellen.

Op televisie zag ik laatst een programma over daklozen. Nou, mijn ogen gingen open. Het zijn niet alleen de bekende gedachten over deze mensen. Neen, het zijn vaak ook mensen als jij en ik die op een of andere manier vermalen worden in een leven vol bureaucratie, door werkloosheid of weet ik wat. Leven waarop in elk geval moeilijk vat te krijgen is. Alleen de dakloze kan het vertellen.

Uit schaamte blijven de daklozen verstoken van hulp en hulpverlening. Ik kan mij goed voorstellen dat je niet zomaar met je ellende, hebben en houden hebben ze niet meer, naar de hulpverlening gaat. Mijn gedachten die zojuist nog door een rare bocht struinden, alsof deze mensen nog een keuze hebben, maken plaats voor compassie met deze mensen. Ja, zovelen proberen deze mensen te helpen om uit hun dakloze en zwervende bestaan te komen. Wetenschapsfilosofisch bezien is “proberen” onzin. Je helpt of je helpt niet. Zo dat klinkt al weer iets fermer. Alleen de hulpverlener kan het zeggen.

De foto die ik maakte van een winters tafereel is het permanente uitzicht van de dakloze. Het straatkrantje dat ze verkopen biedt kans op een bed, douche en eten. Meer wordt er niet verlangd. Op het moment dat ik mijn gezicht met mijn kraag bescherm tegen de weersinvloeden en geld doneer wordt gevolgd door een oprecht dankjewel. “DANKUWEL” meneer. “Graag gedaan, mevrouw”. Het gesprek, mijn nieuwsgierigheid en haar oprechtheid, begint. Mijn struinende gedachten van eerder zijn klaar met struinen en maken plaats voor compassievol en hoopvol moment van bewust zijn met het verhaal van een dakloze.

De hoop, het onbedachte van de wanhoop, van de dakloze is niet meer en minder dan een bed, douche en eten.

De hoop, het onbedachte van wanhoop, voor de hulpverlener is dat de dakloze genoeg geld verdient voor een bed, douche en eten.

De hoop, het onbedachte van wanhoop, voor mij is niet meer of minder dan dat mijn bijdrage zinvol is.

De hoop, het onbedachte van wanhoop, is dat een compassievolle samenleving de dakloze onbevooroordeeld een ander leven geeft.

Mijn hoop, het onbedachte van wanhoop, op lichtpunten voor hen die het nodig hebben.

Het kerstverhaal, dat in de kern een boodschap in zich draagt van het geboortemoment van een profeet waarvan de ouders onderdak zochten, is niet meer of minder dan je verplaatsen in het leven van een dakloze. De stal zijn we ontgroeid, maar een bed, douche en eten is wel een lichtpuntje dat we deze mensen kunnen bieden. Compassie is de keuze? “Je helpt of je helpt niet!”

Bewustzijn van jezelf, hier op deze plek en in dit moment, met alles wat zich aandient, is een mindfulness gedachte. Bewust zijn van je omgeving, hier op deze plek en in dit moment, met alles wat zich aandient, is een hartfulness gedachte.

Wellicht is jouw meditatie, waarmee je op elk moment van de dag opnieuw kunt beginnen, de compassievolle hartfulness intentie voor je omgeving. Jouw compassie en bewust zijn met de connectie van jouw hart en de vele harten in de samenleving is de gerichtheid van de geest, een gerichtheid van het hart, voorbij de horizon verankerd.

De weg van de hoop.

Diep in onszelf dragen we hoop. Als dat niet het geval is, is er geen hoop. Hoop is de kwaliteit van de ziel en hangt niet af van wat er in de wereld gebeurt. Hoop is niet voorspellen of vooruitzien. Het is een gerichtheid van de geest, een gerichtheid van het hart, voorbij de horizon verankerd.

Hoop in deze diepe en krachtige betekenis, is niet hetzelfde als vreugde omdat alles goed gaat of bereidheid je in te zetten voor wat succes heeft.

Hoop is ergens voor werken omdat het goed is, niet alleen omdat het kans van slagen heeft. Hoop is niet hetzelfde als optimisme. Evenmin de overtuiging dat iets goed zal aflopen. Wel de zekerheid dat iets zinvol is, afgezien van de afloop – het resultaat.

Vaclav Havel

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s