De eerste lentestralen van 2019?

Het is evident, dat wij mensen opgejaagd worden. Wij ons laten opjagen. Het maakt niet uit waar we zijn of waar we wandelen. Altijd en overal hebben we de beschikking over sociale media. Het is voor velen verslavend. We kunnen niet eens meer op een feestje aanwezig zijn zonder regelmatig op onze mobiele (hulp)middelen te kijken. Blijkbaar is kijken en typen belangrijker dan praten.

Oh wat een geluk! Lachende gezichten van wie of wat dan ook. Alsof alles zo leuk is. Van alles en nog wat wordt gedeeld. Heb ik daar behoefte aan? Blijkbaar wel, want anders zou ik niet kijken. Toch?

Het zou zomaar kunnen zijn dat ik ook verslaafd ben geraakt aan de sociale (hulp)middelen. Die verslaving afbouwen is wel een uitdaging. Een uitdaging die ik regelmatig in het bos ontmoet. Inmiddels weet ik uit ervaring dat niet overal mobiel bereik is en het mobiele (hulp)middel hinderlijk gewicht is. Voor het maken van foto’s is het wel handig.

Providers doen hun best om de witte vlekken op de landkaart zo klein mogelijk te maken. Het is hun gedachte dat er geen witte vlekken meer mogen zijn. Mij maakt het niet uit. Als ik ergens op een behoorlijke afstand van de bewoonde wereld aan de wandel ben, dan is mobiel bereik van telefonie handig, maar al die sociale media zijn volstrekt nutteloos.

Wat wil deze wandeling van mij?

Afgelopen zondag 24 februari 2019 was ik met een leuke groep mensen op pad in een stilte wandeling. Niet altijd stil, maar dat is ook niet de intentie. Het gaat er tijdens zo’n stilte wandeling om, dat alle sensorische ervaringen in het bos open gezet worden. Wat zie ik? Wat hoor ik? Wat voel ik op mijn lichaam? Wat proef ik? Zo zijn we een uurtje of twee op pad geweest. Geen grote afstand, want het gaat om het openstellen van sensorische ervaringen.

Ene Jos wil ik bedanken voor de mooie foto. Ik ben op dat moment even van het pad af om het bos, dit keer een boom, van heel dichtbij te observeren. Even voelen, ruiken en kijken. Wat wil deze wandeling van mij?

Zo stopt iedere deelnemer regelmatig bij een verwondering in de natuur. Als je rustig wandelt en allemaal in eigen beleving bent, dan komt er vanzelf rust. Wat wil ik van deze wandeling? Dat speelt geen rol meer. Wat wil deze wandeling van mij? Deze vraag speelt een rol.

Wie vertraagd ziet meer.

Niets.

Dat is lekker. De wandeling wil niets van mij? Neen. Inderdaad de wandeling wil niets van mij. Als je al met een wandeldoel gestart bent, dan worden 2 uren in stilte wandelen een hele uitdaging om vol te houden.

Wie met mij deze wandelingen maakt, ik ben Forrest Mind Guide in opleiding, weet dat ik regelmatig het pad verlaat en ergens even ga staan of zitten. Jazeker. We gaan af en toe even ergens staan en turen in de verte en observeren wat er is. Als je het hoofd steeds iets spannends of iets leuks wil geven, dan kan dat behoorlijk tegenvallen. In de natuur zijn is onvergelijkbaar met mobiele sociale (hulp)middelen. Je bent met wat er is. De overweldigend mooie natuur.

Een paar minuten ergens in het bos gaan zitten lijkt een ernstige uitdaging. Dat is het niet. De natuur zorgt voor voldoende verblijfsmogelijkheden. Een omgevallen boom met wat mosgroei is een zachte zitplek. Op een matje zitten werkt prima. Heerlijk tegen een boom leunen. Het maakt niet uit. Met een beetje creativiteit kom je een heel eind. Er zijn ook deelnemers die een opvouwbaar krukje meenemen. Gaan zitten in het bos kan met niets.

De beleving van de geluiden van de natuur zijn overweldigend. Als je luistert naar de vogels, ik bedoel dan ook alleen maar de vogels, dan merk je al gauw dat al het motorgeronk naar de achtergrond verdwijnt. Welkom in het concert van de natuur.

Thich Nath HanhVietnamese boeddhistische monnik en Zenmeester, zegt over wandelmeditatie:

“Het belangrijkste van wandelen is het wandelen en niet het aankomen. Wandelmeditatie is niet een middel, het is het einddoel. Iedere voetstap is leven, iedere voetstap is vrede. Daarom hoeven we ook niet gehaast te wandelen.
Daarom zetten we langzamere stappen. Wandel, maar wandel niet. Wandel, maar laat je niet door een of ander doel opjutten. Als we op deze manier lopen, komt er vanzelf een half-glimlach op ons gezicht.”

Voor elke leeftijd?

De groep was ruim 59 plus. Dat maakt de stiltewandeling extra bijzonder. Honderden jaren levenservaring samen onderweg om te genieten van de overweldigende stilte in het bos. Eigenlijk genieten van het oorverdovende geluid van het bos. Het geluid van de eerste lentedag in 2019.

We hadden om beurten delen van het gedicht van Charlie Chaplin kunnen voorlezen. Wat een geweldige groep. De groep varieert in levenservaring en aan het einde kan tijdens de koffie deze levenservaring ook kan delen. Een stralende zon, een stralend bos en een stralende groep mensen.

Als je ook wil ervaren hoe het is om in stilte te wandelen, kijk of onderstaande planning in jouw agenda past en meld je aan om mee te doen.

Wandelplanning Paul’s Buitencoaching

17 maart, 7 april, 5 mei, 26 mei, 23 juni, 7 juli, 28 juli 2019 

10.00 uur tot 12.00 uur

Vertrek vanaf de parkeerplaats :

Boscafé ‘t Hijgend Hert’
Harles 23
6294 NG Vijlen

Zoals gebruikelijk vraag ik een bijdrage van € 5,= per persoon. Aanmelden mag. Stuur een e-mail naar Paul@paulsbuitencoaching.com en vermeld het aantal personen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s